20 april 2009 was het dan zo ver….mijn eerste les van de opleiding HBO marketingcommunicatie-B.
Het is van 19:00 tot 22:00 in een zaaltje van het Regardz achter HS. De vrijdag voor mijn eerste les kwam ik er ineens achter dat voor de eerste les al allerlei voorbereidingen gevraagd werden. Artikelen moesten verzamelt worden, hoofdstuk 1 gelezen zijn + een samenvatting, vragen beantwoorden en een voorwerp meenemen waarin je jezelf herkent. (wat zou je zijn als je een voorwerp zou zijn)

Een voorwerp, mmmhhhmm, welk voorwerp ben ik? Of welk voorwerp heeft te maken met hoe ik geworden ben zoals ik nu ben? Ik ben helemaal niet zo weg van zulke opdrachten. Ik ben helemaal geen voorwerp, dus vraag me dan ook niet zoiets Maar oké, ik moet iets meenemen anders sta ik natuurlijk meteen voor schut als ik de eerste les mijn huiswerk niet goed heb gedaan. Zelf dacht ik aan mijn medaillon waarin een foto zit van mijn ouders en een foto van mij en mijn vader. Zij hebben mij grotendeels gevormd zoals ik ben: genen, opvoeding, eerste schoolkeuzes, de buurt waarin ik ben opgegroeid, etc. Maar ja, zou ik een medaillon zijn als ik een voorwerp zou zijn. Nee dat nou ook weer niet. Het is een goede optie voor als ik niets anders weet te bedenken…..

Dan maar even mijn moeder bellen. Die weet vast wel een goed voorwerp. Ook zij is niet zo weg van zulke opdrachten, maar kwam uiteindelijk met mijn telefoon. Ik ga nooit zonder telefoon de deur uit, mijn agenda zit in mijn telefoon, ik communiceer graag dus mijn telefoon gebruik ik vaak en graag en al mijn contactgegevens, foto’s, leuke smsjes en dus herinneringen zitten in mijn telefoon.
Ja, mmhhmm, mijn telefoon meenemen….. Denken ze straks allemaal dat ik een yup ben die niet zonder zijn telefoon kan (kan ik ook niet echt hoor). Maar nee, dan hebben ze straks meteen een apart beeld van me……

Dan maar Emmy bellen. Die is vast wel goed in die dingen! Ze heeft SPH gedaan, dus die heeft vast wel een keer zo’n opdracht moeten doen/maken. Ik Emmy gebeld en haar mijn opdracht verteld met de bijbehorende opties die ik al had, medaillon (familiefoto) of mijn telefoon. "Ja dat kan", was haar reactie. Maar je kan ook een zeepje meenmen! Een zeepje????
Nou, na haar uitleg was ik helemaal verkocht.
Ik ben een zeepje van het merk Blond om de volgende redenen:
- Ik ben blond
- Het zeepje is leuk verpakt. Ik let ook altijd er op details en besteed ook veel aandacht aan de vormgeving van cadeaus, werkstukken, mijn huis, etc
- Zeepjes zijn fris, schoon en dat ben ik ook. Ik vind het belangrijk om er verzorgt uit te zien en ik krijg reacties van omstanders en collega’s dat ik een frisse verschijning ben
- Van een zeepje wordt je lekker zacht. Ik ben ook zachtaardig in de omgeving (meerendeel van de tijd dan)
- Maar een zeepje is van hard van structuur en ik kan ook erg hard voor mezelf zijn, en hard uit de hoek komen met opmerkingen en dergelijke.

Om deze redenen ben ik dus een ‘Blond zeepje’!

Het is even geleden dat ik iets van me heb laten horen op mijn weblog…. Inspiratie genoeg, maar het opschrijven is bij mij toch altijd weer een hele stap. In mijn leven ben ik geloof ik al 6 keer met een dagboek begonnen. De meeste pagina’s dat ik in een dagboek heb geschreven is ongeveer 12 en dat is voor mij een record

Op de basisschool was het altijd heel anders. Zodra ik kon schrijven was ik niet meer te stoppen. Het begon met briefjes schrijven naar de juf en je ouders. Enkele briefjes naar de juf heeft mijn moeder nog bewaard en zijn zo schattig om terug te lezen. Vooral de spelfouten en de boodschap van de briefjes zijn erg aandoenlijk. De stap die daarop volgde was dat ik mezelf als potentiele schrijver zag Ik was eindeloos verhalen aan het schrijven. Op school moest je voor nederlands korte verhaaltjes schrijven. Als commentaar kreeg ik dan terug dat ik een goede fantasie bleek te hebben en dat de verhalen leuk/spannend/grappig om te lezen waren. Helaas volgde daarop een periode van het helemaal niet meer schrijven. En in die periode ben ik volgens mij blijven hangen. Ik heb er wel eens over nagedacht om een cursus creatief schrijven te gaan volgen…. Ik heb dit nooit gedaan omdat ik nooit echt een schrijver zal zijn.

Ik hou het lekker bij mijn weblog en zal mijn schrijfvaardigheid hier maar oefenen! Ik zal proberen om regelmatiger wat om mijn weblog te zetten……wie weet komt mijn creatieve schrijfperiode wel weer terug

Na jaren er over na te hebben gedacht, was het gisteren dan zo ver! Ik werd gemerkt voor het leven bij Mad Science…..

Mad Science is een tattoo en piercing shop in Den Haag. Het zit in de Lutherse Burgwal nummer 3. Mijn zusje en ik ging daar kijken omdat een collega van haar daar twee tattoo’s had laten zetten en erg tevreden was. Goede hygiëne en echte artiesten!! Van de buitenkant ziet de shop er al erg indrukwekkend uit want het is helemaal in gotic stijl. We liepen daardoor ook een beetje ongemakkelijk naar binnen en toen we binnen stonden keken we onze ogen uit. Het leek een beetje op een soort spookhuis winkel Er stonden overal afbeeldingen van doodshoofden en dergelijke. Maar zodra we te woord werden gestaan door de medewerkers, waren we meteen gerustgesteld. Die gasten daar hebben echt hele grappige humor waardoor het ijs meteen gebroken is. Na 15 minuten stonden we weer buiten met ook meteen een afspraak voor de 26ste (een week later). Na al die jaren ging het uiteindelijk dan dus toch gebeuren…..

Ik had om 19:45 een afspraak. Ik moest daarvoor dus nog gewoon werken en was de hele dag ontzettend zenuwachtig. Zodra mijn lieftallige collega er gisteren over begon kreeg ik onmiddellijk kippenvel en werd ik zenuwachtig. Gelukkig kon ik wel gewoon eten want ik moest die dag gewoon goed hebben gegeten en gedronken! Ik was volgens mij gewoon zenuwachtiger dan dat ik meestal voor presentaties was, dus het was een vreemd gevoel. Ik wist gewoon niet wat ik kon verwachten en daar kon ik niet zo goed tegen. Na mijn werk ben ik naar de stad gereden en ging daar een hapje eten met mijn zusje. Ik heb mijn eet-patroon even helemaal laten zitten en nam bij mijn overheerlijk burrito appelsapjes te drinken (want dat was weer een tip van die collega van mijn zusje)! Na veel te veel te hebben gegeten, zaten we daarna lekker van een kopje thee te genieten en waren gewoon bijna de tijd vergeten. Dus wij de thee naar binnen gegoten en snel naar Mad Science vertrokken.

Daar aangekomen begonnen de zenuwen weer naar boven te komen. Ik werd wel meteen een stuk rustiger door de medewerkers daar. Ze zijn super relaxed en door hun manier van humor voel je je meteen op je gemak (ik tenminste wel). De man die bij mij de tattoo ging zetten ging nog even zijn koffie opdrinken en dan konden we beginnen. Mijn zusje en ik zaten een beetje om ons heen te kijken en te wachten tot de marteling kon beginnen Na alles te hebben voorbereidt mocht ik gaan zitten en werd het sterretje via een papiertje op mijn been gedrukt zodat een voorbeeld met inkt op mijn enkel stond. Hij vroeg of het mijn eerste tatoeage was en ik zei: "Ja! Is dat ook niet aan mijn gezicht te zien? Ik voel me alsof ik helemaal doorschijnend ben", met een glimlachje er achteraan. Omdat ik dat zei kreeg ik voor de zekerheid een snoepje van één van die meisje die daar werkte en ook daardoor werd ik weer iets rustiger (ze nemen de tijd voor je en stellen je op je gemak). Toen begon ineens het ‘zoemertje’ en hij vroeg of ik er klaar voor was…. Daar ging ik dan! Mijn zusje zat ook in spanning te wachten op een reactie van mij. Ze vroeg daarom ook toen hij was begonnen "en hoe voelt het?" Ik zei met een hele grote glimlach op mijn gezicht dat het voelt alsof een elektrische tandenborstel over je huid gaat. Mijn zusje haar grote ogen veranderde meteen in een verbazende uitdrukking. "Echt waar?" zei ze. Waarop ik antwoorde: "ja echt, het is niets met wat ik verwachtte te voelen!" Die man moest wel lachen om mijn reactie en vroeg met glimlach of hij na dit sterretje dan maar verder moest gaan. Waarop ik meteen weer reageerde: "ja joh, doe mijn hele lichaam meteen maar!"
Door dit soort humor voelde mijn zusje en ik ons helemaal op ons gemak en werd dit niet alleen een speciale maar ook leuke ervaring (ondanks de doodshoofden aan de muur).
Mijn zusje zat ondertussen heel relaxed naar plaatjes te kijken in de boeken en was helemaal verbaasd toen ze na een tijdje hoorde dat ik al klaar was. Ze zat op het bankje vol ongeloof en kwam kijken nadat ik had gezegd dat ik echt klaar was en dat ze maar moest komen kijken! We waren allebei helemaal enthousiast over het eindresultaat. Er ging een plakkertje overheen en ik stond weer buiten met een tatoeage en een ervaring rijker.

Ik ben dus vanaf 26 juni 2008 gemerkt voor het leven

(een ster vind ik super leuk en is ter nagedachtenis van mijn vader! Hij was/is en zal altijd mijn ster en mijn voorbeeld zijn)

Sinds mijn geboorte is er een piepklein stukje Frankrijk van ons…. Helemaal in het zuiden bij de spaanse grens ligt een soort vakantiedorpje genaamd Coudalère! Iedere zomervakantie waren we drie weken daar te vinden aan de waterkant. Termen en activiteiten als schepnetten, het zwembad, botenbenzine, de scorpionbar en vele andere dingen voelen en klinken super vertrouwd. Een heleboel herinneringen van onze jeugd liggen óók daar! Het is als een soort tweede thuis….en dat voelt heerlijk. Wie kan zich nou niet ontspannen in een omgeving waar ook je eigen spulletjes liggen. Geen vreemde mensen zitten op je pot of slapen in je bed.
Naar mate je ouder wordt mag je voor het eerst op vakantie met vriendinnen en dan wil je natuurlijk graag nieuwe plaatsen ontdekken waar het juist niet vertrouwd is (zoals mijn ouders het noemde, dat ik weer opstandig was)! Maar na enkele jaren groei je daar ook wel weer overheen. Die stapvakanties worden weer ingeruild voor vakanties in landen waar je nog nooit bent geweest en de wereld gaat ontdekken!! OF zoals nu het geval is weer naar de vertrouwde plek in Frankrijk.

Vorige zomer (2007) ben ik met een vriendin voor het eerst weer naar Coudalère gegaan voor ruim twee weken. De kriebels en herinneringen kwamen weer helemaal naar boven. Wat zou er allemaal veranderd zijn? Zijn er nog nieuwe tentjes bijkomen op het plein? Zulke vragen spelen dan steeds door mijn hoofd, maar ook vooral enthousiast om weer ‘terug’ te gaan. Na 12 uur rijden kom je dan eindelijk dichterbij. Zodra we vlakbij het water komen, wordt ik spontaan zenuwachtig en zit vol adrealine….nog even dan dan zijn we er! De zeelucht is meteen herkenbaar, de omgeving is vertrouwd en dan zie je ineens het bord Cap Coudalère en dan kan het niet meer stuk…. ik ben weer ‘thuis’. Mijn ogen schieten meteen alle kanten op om te kijken of er iets is veranderd en kan niet wachten om de sleutel in het slot te steken en weer in ons huiskamertje te staan. Na alles van de auto naar het huisje te hebben gesleept (bijna het hele huishouden, haha) sta ik op het balkon te genieten van het uitzicht. Al 20 jaar is het uitzicht hetzelfde maar het blijft genieten….Wat een heerlijk gevoel om er weer te zijn (een gevoel wat ik eigenlijk niet goed kan beschrijven).

Nu komt de zomer van 2008 er aan en ik weet net twee weken dat ik weer naar mijn tweede thuis ga! HEERLIJK, ik kan gewoon niet wachten tot het hierboven geschreven gevoel weer naar boven komt. Dit jaar ga ik met mijn zusje en mijn moeder! Iets waar ik me nu alvast heerlijk op kan gaan verheugen…!

Ik weet het nog zo goed…. Een vriendin van me belde me op met super leuk nieuws…ik word ‘tante’ want ze is zwanger. Wat een nieuws! Meteen volgt een golf van geluk door mijn lichaam, dit is mijn eerste zwangerschap zo dicht bij. Ik hou van kinderen, dus ik ben helemaal enthousiast. Nadat het nieuws een beetje op me is ingewerkt, komt ook meteen een ander gevoel bij me naar boven. Dit is mijn eerste vriendin in mijn omgeving die een gezinnetje aan het vormen is….loop is soms achter?? Dat is het gevoel wat er ineens in me opkomt. Ik ben 25, ik woon alleen, ik heb geen relatie, heb ook geen relatie in het vooruitzicht en ben nog met hele andere dingen bezig dan met kinderen. Ben ik te oud om me met die andere bezig te houden? Ik probeer meteen die gedachtes weg te stoppen met de feiten dat ik pàs 25 ben en nog vol van het leven moet genieten en dat iedereen zijn eigen weg aan het bewandelen is. Mijn weg is blijkbaar nog geen gezinnetje, maar het ontwikkelen van mezelf. Toch komt dat gevoel van ‘achter lopen’ soms ineens weer naar boven. Maar dit gevoel is dan gelukkig ook weer snel weg als ik me bedenk dat ik me gelukkig mag prijzen dat ik geniet van het leven, mijn ‘ding’ aan het doen ben en ook het geluk van de gezinsuitbreiding kan delen met die super vriendin van me! Wat wil ik nog meer?!

Dan is het zo ver…24 mei word ik om half 5 ‘s ochtends gebeld met de mededeling dat ze is bevallen van een prachtige dochter; Quincy Noa. Ik ben meteen klaar wakker en kan niet wachten tot ik dat kleine wondertje van hun in mijn armen mag houden. Twee weken later kom ik de huiskamer binnen en zie een prachtig meisje liggen in haar bedje. Ik mag haar zelf uit het bedje halen en wil haar meteen nooit meer loslaten…. wat een lief en mooi meisje is ze! Ik zit op de bank met Quincy in mijn armen en kan me ogen niet van haar af houden. Opeens begint m’n vriendin te glunderen en vertelde me dat ze goed hebben nagedacht wie de peettante of peetoom (voogd) moet worden van die kleine meid. En toen kwam het…. de vraag of IK haar peettante wilde zijn. Ik voelde meteen de tranen in mijn ogen die ik ook meteen probeerde weg te drukken (je gaat daar natuurlijk niet een potje zitten janken ). Wat super, verrassend en wat een eer! Het is een hele verantwoordelijkheid maar daar hoefde ik geen seconde over na te denken. Natuurlijk wil ik dat! Dus 2008 is voor mij het jaar dat ik peettante ben geworden van een wondertje Wat wil ik nou meer…. Na vele tegenslagen te hebben gehad en vast ook nog wel zal krijgen is er één ding wat altijd een lichtpuntje zal zijn in mijn leven en dat is Quincy!

Het is vandaag 22 juni 2008 en ik heb weer zo’n dag dat je nergens écht zin in hebt…. Geen zin om tv te kijken, buiten waait het te hard, op internet zo’n beetje alles wel gezien, geen concentratie om te gaan lezen, dus ja wat ga je dan doen! Na een tijdje in mijn huisje te hebben gerommeld dacht ik ineens aan de web-log van een vriendin me…..en daar had ik nou wél zin in Een persoonlijke weblog maken!!!

Dus hier is ie dan! Op hyves had ik al enkele blogs staan. Die heb ik er ook opgezet en ga nu met deze pagina verder….

Veel lees plezier, Liefs Sanne

3 juni 2007

Het is nu bijna twee jaar geleden,
ik zal het nooit meer vergeten.
Dat ene telefoontje hoor ik keer op keer,
ineens was papa er niet meer.
Herinneringen aan jou en mij,
de dingen die je altijd tegen mij zei.
Herinneringen aan jou en mij,
even geleden en toch zo dichtbij.
Die herinneringen lieve papa zullen altijd bestaan,
hoever onze wegen nu ook uit elkaar zullen gaan.
Het doet mij zo veel verdriet,
maar vergeten dat doe ik je zeker niet!

9 mei 2007

Het is weer zo ver….de koningin viert haar verjaardag. En dat betekent weer een KoninginneNach
Gezellig met vrienden door de stad slenteren met een lekker borreltje Altijd gezellig, maar door de drukte is het maar weer afwachten of er geen rare dingen gebeuren om je heen. En gelukkig de volgende ochtend staat in de kranten dat er volgens de politie geen incidenten waren op KoninginneNach!
FOUT!!
Ik zou wel eens met de politie in discussie willen gaan wat zij onder "incidenten" verstaan!!
Ik werd namelijk de volgende ochtend door mijn moeder gebeld dat mijn zusje en een vriendin van haar mishandeld zijn in die nacht!! IS DAT GEEN INCIDENT?
Met geen enkele reden is haar vriendin meerdere malen op haar hoofd getimmerd en mijn zusje had een kapotte lip met 3 hechtingen en verbouwde voortanden
Nou meneer de politie agent…als dat geen incident is, weet ik in ieder geval wat ik met die jongens ga doen als ik ze tegen kom
want dat is dan ook geen incident……..

17 juni 2006

Jaren lang wordt je als kind opgegroeid in een soort perfecte bubbel. Er gebeurt vanalles om je heen, maar niet in jouw naaste omgeving. En dan ineens wordt je 23 en krijg je het ene na het andere te verwerken.
* 8 juni 2005, mijn vader veel te vroeg verloren. Dat is nu een jaar geleden en nog steeds kan ik het niet helemaal geloven. Waarom wordt je ‘grote voorbeeld’ ineens uit je leven gehaald?

* 2006, mijn moeder heeft misschien borstkanker. Dit is veelvoorkomend bij vrouwen, maar Waarom weer bij onze familie?

Dit zijn vragen die dagelijks door mijn hoofd gaan. In mijn omgeving krijgen vrienden, familie en kennissen van mijn leeftijd ook met deze vragen te maken.
Ik vind het verschrikkelijk dat er als mij verteld wordt dat er iemand ernstig ziek is of plotsklap is overleden dat er bijna niet meer met ongeloof wordt gereageerd. Het gebeurt te vaak!
Vroeger was het heel wat als er gezoend werd op tv, nu niet meer. Dat is nu bijna het zelfde met eerder genoemde mededelingen.

Eén ding weet ik wel. Vroeg of laat wordt je geconfronteerd met het verlies van familie en naasten en ik hoop voor iedereen dat ze dat nog lang niet hoeven mee te maken!!!